Ankthi

Nuk i lidh dot fjalet kur shpirti jehon bosh, nuk kane kuptim as lidhezat qe zgjaten me kot. Librat, letrat, nisjet, kthimet, te perditshmet e te perseritshmet unin zbrazin pa ndalim.
Yjet – vrima pa kuptim;
Dielli – shtellunge djerse, pervelim;
Buzeqeshja – tension per muskulin tim;
Rruget – perleshje pa qellim;
Deshira – nje hap bosh, nje peshtjellim;
Dashuria – nje tjeter zinxhir qe te perpin;
Mireserdhe ne bote ankthi im! Pa emer, pa adrese, pa kuptim. Zot i fjales, Zot i unit, Zot i deshperimit!

P.S. Ne mos nje dite, nje here, nje cast e ndjejme deshperimin qe na ndjek nga pas. Pa kurrfare arsye te mirefillte ne jete, per aq kohe sa zgjat, para tij jemi sherbetore; aq sa dikush, dicka, gjithshka te na zgjoje.

Dyert Hapur ©

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.