Çfarë presim më?

Gotat e fundit u shuan nën perden e hirtë të mbrëmjes e ne të dy jemi ende këtu, varur tek njëri-tjetri si hallkat e një zinxhiri, ngatërruar keqazi.
Zhurmat e gjithëçfarë nuk kuptuam, nuk mirëpritëm a nuk pranuam, u zhdukën sikurse trokëllimat e kuajve në shkretëtirë.
Hekurishtet e kafazit ku qenë mbërthyer gjithë hidhërimet, ngashërimet, u shpërbën si puhiza e hirit në një oqean lutjesh e premtimesh.
Gjithshka qe gardh, tashmë nuk është!
Po ne të dy, çfarë presim më?
Çfarë presim më?

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.