Ç’ka më përket mua

Që prej kur merr formë kujtesa kërkoj përkatësinë. Më mësuan t’u jap formë copëzave me rradhë, kështu kam shkruar në shënimet e mia.
Mes lindjes e perëndimit, do të zgjedh këtë të fundit; jo një herë; veçse përherë.
Në lindje shpirti nuk ekziston, ekuacionet e mbijetesës mbizotërojnë.
Në perëndim shpirti zbërthehet në tërësi, shtrihet lehtshëm mbi paqen e tij – “Një derë e vockël, dy krahë të ngrohtë, e ardhmja e jetës qëndron për karshi”. Lindja mbetet thjesht një funksion.
Mes të së përditshmes, afatesh, kohësh e pritshmërish, do të zgjedh të sotmen, të tanishmen gjithsesi.
Këtu jam unë, një gur mbi liqen dhe rrethi i tij. Këtu janë të përhershmit, në të tashmen nuk ka kalimtarë, sido që të vijë.
Mes fjalës, së shkuarës, mori ngjarjesh a ndodhí, ndarjes e njerëzisë, do zgjedh më të ngjashmen – mbi të gjitha njeri.

Mes çfarë duhet e kur duhet, nuk zgjedh, nuk ka rëndësi sa kohë jam e paqtë në këtë perëndim, pa fjalë, mbi të gjitha njeri.

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.