Dhe trishtimit i duhet nje dite e gezuar!

Dere me dere u kollaris trishtimi,
U stolis me xhingla t’arta; fjalet e pakta.
Persiper i hodhen vellon e besimit:
Si t’ishte me i miri.
Ta serviren nder duar si t’ishe i bekuar;
Ta embelsuan me nje kupe lot;
Per bese! Qene prej mot’ e mot’
Te nje shpirti qe s’qe mbytur dot’
E ti s’u mbyte, e as u helmove;
Embelsisht kupen shterrove e trishtimin,
Ah trishtimin!
Dere me dere nje epitaf i shkrove!

-C’ka qe e shkuar, qofte e harruar! Dhe trishtimit i duhet nje dite e gezuar!

Lini një Përgjigje