Dyer te hapura

Nje mendim per ty, nje mendim nga ty!

Edhe unë, si ti!

Sapo kemi bërë fjalë! Ti kthen kokën nga ana tjetër dhe refuzon të shikosh zonjën e veshur me këmishë të hekurosur e fundin pala-pala. E di, të tillë më shikon. Sot jam kështu! Shumë e rritur, shumë e hekurosur; që nga veshja deri tek flokët, por ti dashuri e lindur prej shpirtit tim, nuk e di se nuk kam qenë gjithmonë e tillë. E sepse nuk kam qenë gjithmonë e tillë mundem fare mirë të kuptoj ty plot njolla e djersë loje, mendjen tënde kapriçoze që shpesh herë të thotë se askush nuk është aq i zgjuar sa të të kuptojë ty. Djali im i vogël, i rritur aq sa për të debatuar pa pika, pa presje! Kam qenë dhe unë dikur fëmijë; një shpirt ende i pambërthyer nga jeta me gjithë kuptimet dhe keqkuptimet e saj, një ditë pa perëndim, një lojë pa mbarim, një garë vrapi ku të gjithë duhej të fitonin, një vizatim me tre e më pas katër figura të lidhura përdore përjetësisht. Kam qenë dhe një album fantazish që i sillja në jetë artistikisht përmes gënjeshtrash qesharake. Kam qenë dhe unë një prej vocërrakëve të lagjes, e mund të më gjeje shpesh me gjunjë të gjakosur, me rroba të grisura nga shkurret ku fshiheshim për të mos u gjetur, për të shpëtuar lojën, veten dhe shokun. Jam larguar dhe unë me besimin se isha e zonja të gjeja rrugën e kthimit. Kam qenë dhe unë një imituese e përkryer e bashkmoshatarëve që më përngjanin me heronj të ditës. Kam qenë dhe unë një pus i thellë, i pafund ku nuk doja pranë askënd nga frika se mos turbullira ime u merrte mendjen. Kam qenë një derë e mbyllur ashpër, një përgjigje e akullt e nderur në vijën e shpirtit të prindërve të mi. Kam qenë dhe unë një ngashërimë e mendoja se dhimbje si ato të atyre viteve nuk do të kishte. Kam qenë dhe unë e pabindur ndaj të përditshmes dhe rregullores së saj. Kam qenë e papërshtatshme, e pasjellshme, e pagjendshme, por më pas u mbërtheva. U kapa fort pas kangjellave të jetës dhe në mënyrë të ndërsjelltë formëzuam njëra-tjetrën deri sa u përshtatëm të dyja  në një trajtë të përkthyeshme. Ja kështu dhe ti biri im, sot i revoltuar në kryengritjen tënde, do ta gjesh veten një ditë me timonin ndër duar, këmishë hekurosur, përbri të vogli tënd i habitur se si mundet ai të mos kuptojë se ti e njeh, se ti e di, se ti vetë ke qenë dikur si ai. Ndaj dhe unë sot po të shkruaj që nesër ti të dish se nuk je ti, as ai, është vetë jeta që përsëritet si vorbulla; herë ka diell; herë shi. Në çdo rast ti buzëqesh se dhe shiu nga buzëqeshja do të kthehet në vesë.

Dyert Hapur ©

Iva Verzivolli

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Back to top
Këtë e pëlqejnë %d blogues: