Gjyshja

Do te doja shume te shihja te kristalizuar mendimin tend per mua, e embla gjyshja ime. Ti, gruaja e bukur, me shamine e bardhe ne koke qe mbulonte gershetat e thurura paqesisht, cdo mengjes.
Isha shume e vogel sa ishe ne kete jete! Nuk di pse, sot ne kete dite, ashtu krejt papritur me lindi kjo pyetje ne vetvete: – Cfare do te mendoje ti, per vajzen qe isha dje, gruan e nenen qe jam sot? Pse sot? Ndoshta sepse, pas nje udhetimi te gjate ne tunelet e brendshme te qenies sime, arrita ne perfundimin se jam e plotesuar. Por, gjithsesi, do me sherbente nje “ani moj nane, je shume mire“.
Zerin e embel qe me numeronte cepat bosh te barkut tim derisa te mbaroja te gjithe pjaten me ushqim, e luaj shpesh ne dimensionet e degjimit. Ngrohtesine e perqafimit tend, zonjes se veshur me te zeza e qe me gjithe kete ndriconte, e vesh ende sot, ama vec kur kam gezim. Kurre nuk do e coja dem per nje cast trishtimi!
E pra gjyshja ime e embel, perparesen tende nuk e kujtoj, e megjithekete, ne dollapin tim mbaj nje pecete te qendisur prej teje – kam kembyer nje kujtim me nje bekim.
Une di se nje pergjigje, keshtu sic e dua, nuk do te mund ta marr, por e pranoj kete si nje sfide per te qendruar brenda xhepave te tua, ashtu si nje trendafil – nje lule qe ti mbaje nder duar.

Dyert Hapur ©

Lini një Përgjigje