Kthimi

Siç e do zakoni, shishet e verës, të dhuruara gjatë netëve të vitit të ri i kemi ruajtuar për t’u pirë përgjatë muajve. Sot u mbarua shishja e fundit. Dhuratë e një mikeshe të vjetër, jo më kot ishte lënë për në fund. Fati e desh që të ishte një nga ato të djelat që nuk “ecën” pa një shishe vere të mirë ndaj dhe pati të gjitha meritat e mundshme.
Në përfundim të shishes, pasi u mblodh tavolina, të paktën çfarë mbeti prej saj, u ula përbri dritares së dhomës. E dehur mjaftueshem për të mos qenë në gjendje për një bashkëbisedim të logjikshëm, vendosa të qëndroj në kthinën time të mendimeve.

Prej ditësh më qenë mbyllur portat e kthinës, e përditshmja tejet tekanjoze më kishte hedhur përtokë çelsat e portës e unë nuk e mora mundimin t’i kërkoj. Njeriu që më së shumti dëgjon e shkruan, padashur mbylli dhe të vetmen portë dalëse. Mbeta mbyllur si në një zhguall, as ftohtë dhe as ngrohtë; veç vetmi; unë dhe zhgualli, mendimi im. E pra, ç’ishte e imja më pëlqeu aq sa për ta mbajtur ca kohë veç për vete; e mandej më veli, sasi e tepruar. Duhet ndarë mendimi, në mos me zë me fjalë të shkruara; në mos me emra, me trajta të pashquara; në mos me data, në kohë të pashtruara.
Duhet ndarë mendimi, i joni, i yti, i imi!

Dyert Hapur ©

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.