Në botën time

E ulur në qoshkun e zakonshëm, në pritje të dremitjes, lexova dje rreshtat e fundit të një poezie të gjatë. E shkruar nga banuesja e dikurshme e këtij trupi, në kohë që risillen veç prej të tilla shkrimesh.

“Në botën time ushqehem me thërrime,
Udhët thurren përmes ëndërrimesh,
Detet lundrohen mbi dëshira,
Ditët përmbyllen, përhapen midis pasthirrmash!
Ah, sikur! Eh, si dikur!

Në botën time ka shumë pak shpenzime,
Një lutje për një falje,
Një falje për një jetë,
Një lot për një botë!

Në botën time, veç disa thërrime,
Jetohet mirë, me pak, në sofrën time,
Me ngjyra të përhime.”

Dyert Hapur ©

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.