Në lagjen time

Më mungon një si vetja në këtë lagje të mbipopulluar. Më mungon dikush që, edhe kur bëhet fjalë për mëngjesin e një dite pushimi, zgjohet herët, para të gjithëve. Më duhet dikush që ta ketë vënë përpara ditën, duke nisur nga gatimi, shëtitja e qenushit, ujitja e luleve, e të tjera si këto. Nëse njeriu i përmbush këto punë, në dukje të rëndomta, më pas është i paqtë dhe mund të përjetojë plotësisht kafen e parë të ditës. Kur mendja nuk është e shqetësuar për  punë të vogla si këto, mundet ta shijojë në mënyrë të përkryer kafen e mëngjesit e të shkëmbejë biseda mbi jetën, fëmijët, punën e përditshmërinë me gjithë telashet e saj.
Me gjithë mbipopullimin e banesave, nuk gjen askënd në rrugë në orën që dal unë; edhe kamarieri që e ka një punë është ende në gjumë. Këtu të gjithë flenë gjysmën e parë të ditës. Më pas zgjohen, fërkojnë barkun e konsumojnë ushqim të gjendshëm. Këtu të gjithë tërheqin këmbët zvarrë, masin trotuaret e rrugëve gjatë pasdrekës, e në darkë u vënë flakën shkarpave, karrocave, pemëve të njoma e të thata.
Më mungon kushdo që njeh vlerën e ditës, vlerën e zgjimit, vlerën e fjalës! Mungojnë në këtë lagje shpirtrat e punuar nga drita dhe dashamirësia, gjenden e derdhen rrugëve në orët e vona veç drunjtë e zdrukthuar nga klithma, të çoroditur nga turma, të përhumbur nga përgjumja.
Sot lexova gazetën dhe e piva kafen sërish vetëm. Nesër është ditë pune.

Dyert Hapur ©

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.