Nje histori per nje njeri, si une dhe si ti

Tregojne nje histori per nje njeri, pak rendesi ne ishte i vjeter a i ri. Po aq pak e rendesishme nese ishte djale a vajze – ishte njeri.
Vinte nga nje rruge e larget cdo dite, per vite me rradhe kishte ndjekur te njejtin itenerar, te njejtat kilometra ne te njejtat ore, ore me diell apo dhe ore me shi.
Nje nga keto dite mengjesi kishte qene ndryshe. Me i zymte se e zakonshmja, me turbullues se e perditshmja. Ne fakt nuk kishte te bente me kohen, por me gjendjen e tij. Ate dite qe zgjuar me bindjen se do te ishte nje dite e veshtire. Megjithate, per hir te zakonit, ai vijoi me hapat e njepasnjeshem te ritualit – u zgjua, u pergatit, u nis. Gjithsesi, bindja per nje dite te veshtire u ushqye e u rrit ne permasa brenda vetes se tij si nje vorbull e heshtur, ne dukje e pademshme. Ne fund te asaj dite, vorbulla qe aq shume e ushqeu e “shqeu” – thuajse plasi nga hidherimi.
E nesermja, e pasnesermja qene dite pa drite, vorbull pa fund. Krejt cuditshem, pas disa ditesh thuhet se u rrezua ne rruge – per nje cast bota u luhat, nga vorbulla ose hija e saj.
U zgjua ne shtepi te nesermen ne mengjes, e krejt per mrekulli nuk dinte me asgje c’qe bere me vorbullen e tij. Po cilen vorbull valle?!

Nje i moshuar, i ditur, i degjuar e i lexuar e pati quajtur “arrati”. I ndodhka njeriut ne jete te dorezohet para frikerave te tij – te qenshme e te paqenshme – e te semuret prej tyre si te ishte nje dobesi fizike, kur ne te vertete eshte dhe mbetet nje “arrati”. Keshtu i ndodh nje njeriu si une dhe si ti!

Leave a Reply