Perpiqem, perpiqesh, perpiqet…

Fuqia e perpjekjeve eshte e pamatshme. Kur ti perpiqesh per te mbledhur endrrat e fshehura rruginave, asgje nuk eshte e sigurt. E pra energjia e shpenzuar gjate ciklit te perpjekjes eshte e pakursyer, nuk i gjendet fundi e i eshte harruar fillimi.

Ashtu si femija kur perpiqet te flase, e gjithe qenia e tij eshte perqendruar ne ate rrotullim te vogel buzesh nga ku lind tingulli me i kthjellet ne bote. Ashtu dhe ti, sikur dhe une, perqendrojme rruzullin e ndergjegjes sone ne perpjekje – perpjekje per te nxene, perpjekje per t’u dukur, madje dhe per t’u zhdukur. Perpjekje per te fituar, perpjekje per te humbur, vetedijshem…
Ka kaq shume elemente hyjnore tek perpjekja, por askush nuk e vlereson! Nese endrrat nuk gjenden, nese fjalet nuk kane tinguj – perpjekja eshte tretur me pare se te ishte.

Qesharak, pushteti deformues i elementeve tokesore!

Lini një Përgjigje