Shtëpia tek shkëmbinjtë

U rritëm në blloqe të mëdha betoni. Të nxehtët na përvëlonin këmbët e të ftohtët na thanin duart. Të jetoje i ngjante një ekuilibristi në litar; veç një milimetër më majtas a djathtas fluturoje në fund; ose më në fund.
S’di se si, ku dhe kur mamaja ime kishte zbuluar shtëpinë tek shkëmbinjtë. Peisazh më i çuditshëm s’mund të ishte! Zakonisht rrugët e asfalta përmbyllen me shtëpi shumëkatëshe e çati me tjegulla jeshile, por jo rruga e lagjes sonë. Në fund të saj kishte shkëmbinj. Shkëmbinj te thepisur, të pyllëzuar! Pas pllakës më të pjerrët, vinte paqësisht në një linjë me shikimin, shtëpiza e vogël. Struktura magjike a ndoshta tektonike a thjesht dhe vetëm arkitekturore e bënin të ishte e freskët në të nxehtë dhe e ngrohtë në të ftohtë. Nuk di se si, çdo herë që ishim gati në te lëkundur majtas a djathtas, mamaja na çonte në atë shtëpi. Aty ishim mirë; shtëpia tek shkëmbinjtë është e jona. Mund të kthehemi aty pak para “milimetrave” tona. Gjithshka do jetë njësoj! Betoni dhe shkëmbinjtë nuk vinë nga i njëjti lloj!

Dyert Hapur ©

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.