Kthjelltesi

Ndoqa udhen tende, mes drites i perhumbur,
Lexova te tuat mendime mes, fjaleve zhdukur,
Degjova tingujt e qenies tende, mes zhurmave shurdhuar.

U ktheva pas, ne rrugen time,
Ashtu te djerre e te pa shkelur,
Te gjate, te erret; hera – heres te djegur
Here cale e here me zemren ndezur.

Eca gjate, u lendova,
Shkruajta e pafund fola,
Ika, qendrova madje dhe vrapova – u lodha.
Vec ne fund u kthjellova!

Kthjelltesi – Aty ku mund te shkosh vec nepermjet te qenurit une, e jo ti.

Lini një Përgjigje