Të uroj!

Tashmë, me gjithë dhjetëvjeçarin që na ndan, mund të them se kam më shumë vite me ty se pa ty!
Në ditë të ngjashme me këtë, për mua, është i pandalshëm kthimi në kohë. Përpiqem dhe kthej vështrimin sot!
Flokët e shkurtra janë zgjatur në supe, shikimi vocërrak është ushtruar të përqëndrohet në ç’ka rëndësi. Hapat e shpeshtë e të lehtë në shkallët e pallatit janë shndërruar tashmë në hapat të shtruar e mirëmenduar përgjatë udhës së jetës.
Sot, je e plotë!
Megjithëkëtë, falë dhjetëvjeçarit midis, të uroj!
Të gëzosh çdo ditë, të paktën një herë në ditë!
Të dhurosh, e jo vetëm, por dhe të falësh, të paktën një herë në ditë.
Të kujtosh, por dhe të harrosh nga pak çdo ditë – në morinë e jetës së kushtueshme që po jetojmë veshim plot rrecka që nuk na shërbejnë – harroji; hidhi; digji.
Të besosh se nuk ekziston përgjatë fillit të jetës arritja e mirësisë së plotë! Ne nuk reshtim së përmirësuari veten dhe të tjerët përmes gabimeve të së përditshmes.
Të duash, jo vetëm rrethin tënd, por këdo, kudo dhe kurdo!

Përzemërsisht, dikur ëndrrës, sot realitet!

Leave a Comment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.